Í upphafi skal endirinn skoða

Þegar ég var lítil ætlaði ég að verða dýralæknir. Ég dýrkaði dýr og langaði að eiga kött og hund og hest og kindur og hænur og allt bara. Fór oft á sumrin til langömmu minnar, sem átti heima í sveit. Ég elskaði að leika mér útí náttúrunni, innan um dýrin. Ein vinkona mín var svo heppin að fjölskylda hennar var með fjárhús og sú var vinsæl á vorin, þegar lömbin voru að fæðast. Allir vildi leika við hana. Þá var leikið í fjárhúsinu, hoppað í heyinu og ef heppnin var með manni, fæddist eitt lítið lamb.

Skrítið hvernig allt getur breyst. Ég veit ekki alveg hvað gerðist, en alltíeinu fékk ég ógeð á öllum dýrum. Núna langar mig ekki vitund að eiga nokkurt dýr. Fyrir tveimur árum fór ég í ofnæmispróf, útaf krónísku nefrennsli og kom þá í ljós að ég hafði ofnæmi fyrir hundum, hestum og kisum. Mikið var ég fegin. Ég hafði afsökun til að leyfa engin dýr á mínu heimili og hundar urðu að halda sig fjarri mér. Á þessum tíma var ég orðin skít hrædd við hunda.

Fyrir nokkrum vikum síðan fór ég svo í ofnæmispróf aftur, svona tékk bara. Í þetta skiptið greindist ekkert ofnæmi. Nú voru góð ráð dýr. Ætti ég að vinna í hundafælninni minni, því, jú, ekki er lengur ástæða til að óttast ófyrirsjáanleg ofnæmisviðbrögð vegna þeirra. Ætti ég að leyfa börnunum að fá sér hamstur, hund eða páfargauk. Niðurstaða er ekki enn komin í málið, en ég held að seint muni ég leyfa dýr í íbúðina mína. Finnst alveg yfirdrifið nóg að sjá um börnin mín tvö bara og kallinn.

segjum það.