Gul súpa

Ég hitti geitung í dag. Var í rólegheitunum á kaffistofunni að borða hádegismatinn minn, súpu og brauð, þegar litla kvikindið lét sjá sig. Eins og vanalega, með þessar elskur, kom hann aftanað mér. Samstarfskona mín sagði afar rólega "það er geitungur hérna". Ég stökk upp, með tilheyrandi gargi og vannmáttakend gagnvart skordýrinu. Aumyngja samstarfskonan vissi ekki hvað á sig stóð veðrið. Hefur líkklegast ekki áður séð jafn hröð og taktföst viðbrögð. Ég hljóp sem fætur toguðu inní annað herbergi þar sem geitungurinn króaði mig af. Hann var orðinn vankaður og þreyttur og ég held að hann hafi ekki séð mig nógu vel. Hann flaug í makindum í burtu. Ég var vör um mig. Maður veit aldrei með þessi kvikindi. Þau virðast alltaf finna að ég er skíthrædd og koma bara til mín. Velja mig jafnvel út úr stórum hópi fólks.

Ég þorði ekki að borða súpuna mína lengur. Mundi eftir því að einhver hafði einhverntíman sagt mér að geitungar leituðu í gult og súpan mín var gul. Nú voru góð ráð dýr. Mér var nokk sama um súpuna, enda orðin vel södd, en hvernig átti ég að losa mig við súpuna, án þess að virka móðursjúk og það sem verra var, án þess að geitungurinn sæji, að ég væri mætt aftur á svæðið ? Ég ákvað að vera ekki að fela móðursýki mína og hræðslu, eða líkklega væri réttast að segja að ég gat ekki falið það. Enda orðin langþreytt á að reyna að fela þessa paranoju mína. Segi bara fólki að ég sé skíthrædd við þetta og hleyp mína leið.

Ég náði að loka súpunni minni, pakka henni vel inn og henda henni í ruslið án þess að geitungurinn sæi. Best hefði auðvitað verið, ef kvikindið hefði látið undan freistingu sinni og farið ofaní súpuna mína. Ég hefði, nei já, líklegast hefði ÉG ekki lokað súpuboxinu. Án efa hefði ég fengið mér hugrakkari aðila til verksins. En hvort sem er, hefði greyið dáið þar drottni sínum, fengið sitt (gulu súpuna mína) og ég hefði verið róleg það sem eftir lifði vinnudagsins.

Ég sá geitunginn læðast upp um gat í loftinu. Eyddi það sem eftir lifði vinnudagsins í að ímynda mér niður um hvaða gat hann kæmi aftur. Myndi hann ekki finna lyktina af mér og skjótast niður um eitthvert gatið, beint fyrir ofan stólinn minn ?

Ég sá geitunginn ekki meira í dag. Vona að hann hafi ekki reiðst og sé að safna liði, sem komi á morgun og angri mig. Held ég borði bara einhverstaðar annarsstaðar á morgun eða að minnsta kosti fæ ég mér ekki gula súpu.

segjum það.