"Það er svo skrítið hvernig tíminn líður"
Þessa setningu sagði ég fyrst um 6 ára aldurinn. Já, ég byrjaði snemma í heimspekilegum pælingum. "Það er svo skrítið hvernig ég get verið hér núna, bíðandi og finnast tíminn standa í stað, þegar seinna verð ég orðin amma og segi barnabörnunum sögur af sjálfri mér". Ég hef lítið minnkað heimspekilegu pælingarnar, þó ég hafi stækkað og þroskast með árunum. Ég er enn að pæla í því hvernig tíminn eiginlega líður.
Það er gott að muna þessa setningu og hugsa um hana, þegar maður er að gera eitthvað erfitt, sem þó þarf að klárast. Þá man ég eftir heimspekilegum spegúlerasjónum mínum og ímynda mér að ég sé komin í aðstæður, sem gerast klukkutíma, tveimur tímum, hálftíma eða jafnvel árum seinna. Þá ætla ég að slaka á í gufunni, eftir erfiða æfingu. Lesa góða bók uppí sófa, eftir erfiðan vinnudag eða liggja á sólarströnd eftir vætusamt sumar.
Nú eru 24 ár síðan ég sagði fyrst þessa setningu sem róaði mig þá, þar sem ég var að bíða eftir einhverju skemmtilegu, sem leit út fyrir að vera svo óra langt í burtu. Nú eru að verða 9 ár síðan ég gekk í gegnum mína fyrstu fæðingu, þar sem ég hélt að sársaukinn myndi aldrei hverfa. Nú eru 5 ár síðan ég þreytti síðasta prófið mitt í skóla, þeir 3 tímar hélt ég að myndu aldrei líða og nú eru tæpir 2 tímar síðan ég var útkeyrð og þreytt á þrekæfingu sem ég hélt að myndi aldrei klárast og ég kæmist aldrei í gufuna.
Þetta leið alltsaman eins og í sögu en hvernig tíminn líður er mér þó enn hulin ráðgáta sem vert er að halda áfram að pæla í.
Segjum það.
Það er gott að muna þessa setningu og hugsa um hana, þegar maður er að gera eitthvað erfitt, sem þó þarf að klárast. Þá man ég eftir heimspekilegum spegúlerasjónum mínum og ímynda mér að ég sé komin í aðstæður, sem gerast klukkutíma, tveimur tímum, hálftíma eða jafnvel árum seinna. Þá ætla ég að slaka á í gufunni, eftir erfiða æfingu. Lesa góða bók uppí sófa, eftir erfiðan vinnudag eða liggja á sólarströnd eftir vætusamt sumar.
Nú eru 24 ár síðan ég sagði fyrst þessa setningu sem róaði mig þá, þar sem ég var að bíða eftir einhverju skemmtilegu, sem leit út fyrir að vera svo óra langt í burtu. Nú eru að verða 9 ár síðan ég gekk í gegnum mína fyrstu fæðingu, þar sem ég hélt að sársaukinn myndi aldrei hverfa. Nú eru 5 ár síðan ég þreytti síðasta prófið mitt í skóla, þeir 3 tímar hélt ég að myndu aldrei líða og nú eru tæpir 2 tímar síðan ég var útkeyrð og þreytt á þrekæfingu sem ég hélt að myndi aldrei klárast og ég kæmist aldrei í gufuna.
Þetta leið alltsaman eins og í sögu en hvernig tíminn líður er mér þó enn hulin ráðgáta sem vert er að halda áfram að pæla í.
Segjum það.
posted by Linda at
08:48
2 Skoðanir:
Ekkert smá skemmtilegt að rifja upp þessa sögu um tímann. Sýnir best hversu hugsandi daman var um lífið og tilveruna. Nokkrar tilvitnanir í sömu manneskju 3ja ára þegar hún velti vöngum um lífið og tilveruna og ung kasólétt móðir ók henni í kerru fyrir framan kirkjuna og kaupfélagið á Húsavík:
Mamma, deyr fólk í trimmskóm?
Mamma, dettur hausinn af fólkinu þegar það deyr?
Mamma, hver skaut langafa?
Mamma, er presturinn alltaf hjá fólki þegar það deyr?
og svo söng hún hástöfum.
Ísland úr Nató, Ísland úr Nató, Ísland úr nató og herinn burt.....
Móðirnin horfið vandræðaleg í kring um sig og herti gönguna
by
Nafnlaus, at 8:52 f.h.
Þetta var auðvitað allt sagt til að móðirinn herti gönguna. En ekki hvað ? Það þýðir ekki að vera í einhverju slóri ;0).
by
Linda, at 9:49 f.h.
Skrifa ummæli
<< Heim